عرض كردم عيد فطر و قربان و جمعه را مىدانم و مىشناسم . فرمود : بزرگ‌تر و شريف‌تر از آنها روز هجدهم ذيحجّه است و آن روزى است كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله امير المؤمنين عليه السّلام را به پا داشت و او را براى مردم به امامت و ولايت منصوب فرمود . عرض كردم : ما در اين روز چه تكاليفى داريم ؟ فرمود : بر شما روزه داشتن اين روز به عنوان شكر و ستايش خداوند واجب است « 1 » ، با اينكه ذات اقدس الهى در خور اين است كه هرلحظه به شكر و ستايش او پردازند . همچنين پيغمبران به اوصياى خود امر مىكردند كه هرساله روز اعلام وصايت را روزه بدارند و عيد بگيرند . شيخ الطايفهء طوسى از داود رقّى ، از ابو هارون عمّار بن حريز عبدى روايت كرده كه گفت : در روز هجدهم ذيحجّه به حضور ابو عبد اللّه عليه السّلام شرفياب شدم ، آن جناب روزه‌دار بود و به من فرمود : اين روز بزرگى است كه خداوند حرمت آن را بر اهل ايمان بزرگ داشته ، دين آنان را در اين روز كامل فرموده ، نعمت خود را بر آنان تمام كرده و عهد و پيمانى را كه از مؤمنان گرفته بود ، تجديد فرموده است . حضور آن جناب عرض شد : ثواب روزه داشتن در اين روز چيست ؟ فرمود : اين روز ، روز عيد و روز خوشحالى و مسرت است و روزى است كه به عنوان سپاسگزارى از خداوند بايد روزه داشت و همانا روزه داشتن در اين روز از حيث فضيلت و پاداش با شصت ماه روزه داشتن در ماه‌هاى حرام برابر است . عبد اللّه بن جعفر حميرى از هارون بن مسلم ، از ابو الحسن ليثى ، از ابو عبد اللّه عليه السّلام روايت كرده كه آن جناب به دوستان و شيعيان خود كه در محضر او بودند ، فرمود : آيا روزى را مىشناسيد كه خداوند در آن روز اسلام را بلندمرتبه ساخت و حقيقت دين را در آن آشكار فرمود و آن روز را براى ما و براى دوستان و شيعيان ما عيد قرار داد ؟ گفتند : خدا و رسول و فرزند رسولش داناترند ، آيا روز عيد فطر است سرور ما ؟ فرمود : نه . عرض كردند : آيا روز عيد قربان است ؟ فرمود : نه ، اين دو روزى كه نام برديد ، روزهاى

--> ( 1 ) . مراد از وجوب ، ثبوت در سنت پيغمبر است كه شامل ندب هم مىشود ، چنان كه از تعبير « سزاوار است » در بقيهء احاديث همين معنى كشف مىشود و براى اين تعبير در احاديث نظاير بسيارى است .